Vakitli vakitsiz, yerli yersiz, her yerde karşıma çıkıyorsunuz, beni korkutuyorsunuz. Aslında o olduğunuzdan emin bile değilim. Ama bir kez defterlerimin birçok kez de kitaplarımın sahifeleri arasında çıktınız ya karşıma, size o ismi vermekte tereddüt etmedim. Kebikec Böceği olduğunuza hükmettim.
Oysa Kebikec’in bir böcek deÄŸil aksine, eski dünyada kâğıdı kemiren her türlü zararlıya karşı koruyuculuk yaptığına inanılan bir cinin, bir meleÄŸin ya da benzer bir gücün ismi olduÄŸunu da bilmez deÄŸilim. Bu itibarla hattatların, el emeÄŸi göz nuru kitaplarının ilk sahifesine “Yâ Kebikec Ä°hfazu’l Varak” yani “Yâ Kebikec kâğıdı koru” veya sadece “Yâ Kebikec” diye yazdıklarını, bazen sadece bir “Be” ile yetindiklerini de bilmekteyim. Ãœstelik akıllı böceklerin en evvel bu zırhı deldiklerini, bu ibareyi kemirdiklerini okuduÄŸumu da hatırlıyorum bir yerlerden.
Ama ilgi işte. Etimolojinin lügatinde isimler de böyle doğuyor, böyle genişliyor, yenileniyor, başkalaşıyor, dahası zıddının yerine ikame ediliyor, değil mi?
Diyordum ki hayatımda hiç Kebikec BöceÄŸi görmüş deÄŸilim, Kebikec diye bir böceÄŸin varlığından bile emin deÄŸilim. Ama Kebikec BöceÄŸi olmanız iÅŸime gelir. Çünkü eÄŸer öyleyse, böcek ırkının bu en soylu, en masum, en saygıdeÄŸer, en entelektüel üyesi olarak varlığınıza saygı duymam, dolayısıyla bütün cürümünüze raÄŸmen size katlanmam kolaylaşır. Sizden bir zarar gelmez bana o zaman. Böylece meselenin en önemli kısmı olarak benden size bir zarar gelmesi ihtimali de tümden bertaraf edilmiÅŸ olur. Ãœstelik Ä°skenderiye Kütüphanesi’nin dumanları hâlâ üstünde; hiçbir böceÄŸin zalimleÅŸemeyeceÄŸi kadar zalimleÅŸen insan elinin kitaba-kütüphaneye ettikleri de hatırımızdan çıkmış deÄŸildir. Geçelim bu sayfaları en iyisi.
Ama yine de bir şüphe! Ya siz Kebikec Böceği değilseniz. Ya ben tahammül edemediğim varlığınızı tahammül edilebilir kılmak için bir hüsn-i talile başvuruyorsam! Yanılıyorsam!
Yok yok, en iyisi siz Kebikec BöceÄŸi olarak kalın. Bakın, iÅŸte odam iÅŸte kütüphanem. “Kitap kurdu” deÄŸilim, bir kitabın izini sürerek ömür ve servet tüketenler zümresinden hiç deÄŸilim. Ama içlerinde nadir olanları vardır. Bütün bu kitapları yiyebilirsiniz. Kaç kez yazdım, söyledim, elimden gelse ÅŸimdiden hepsini ben ateÅŸe dökeceÄŸim. Hiçbirinin benden sonraya kalmasına tahammül edebilir deÄŸilim.
Ama bu kadar masum deÄŸil sebebim. Hiçbir romandan yaÅŸamanın yolunu yordamını öğrenemedim ben. Bütün ÅŸiirler aldatıcı. Seyahat eserleri sadece hasretimi arttırdı. Mekân içinde yolculuk yapmayı baÅŸarsam aklım zamanda kaldı. Bilimsel olanlara gelince. Kaç kez bir ansiklopedinin söz gelimi “N” maddesini baÅŸtan sona okuduÄŸum vakidir. Bir ÅŸey olmadı. Bir noktayı çoÄŸalmış buldum külliyatlarında. Bu kadar bilmek de ÅŸart mıydı yani? Evet, bildim. De! Ne oldu? Bana piÅŸman olmamayı, hata yapmamayı, yanılmamayı, keÅŸke dememeyi, gaflete düşmemeyi öğretemeyen bunca kitabı kül edebilirsiniz.
Yo, alınmasın şairler yazarlar, âlimler âlimeler, muallimler allâmeler. Kimseyi suçlamak niyetinde değilim. Her şey benim elimde, okuduğum da yazdığım kadar benim eserim. Nihayetinde ben benim. Onun için en evvel şu, kitaplığın silik soluk, gözden ırak bir köşesinde, sırtları, isimleri duvara dönük duran, benim diye bilinen şu kitapları kemirebilirsiniz kemâl-i afiyetle. Hepsini çoktan çıkardım gözden. Yazılmış olmalarıyla yazılmamış olmaları arasında bence bir fark yok bile.
Hatta. Ben ki malum siluetimle, bir odada bir defterin başındayım. Onlar ne kadar hayatın içindeyse ben o kadar yazıdayım. Onlar ne kadar yürüdülerse ben o kadar durdum. Hepsinin içinde mevcud onca hayatın onca ÅŸiirsiz izahında yok oldum. Kitaplarımdan kıymetlidir defterlerim. Masamın üzerinde, çekmecelerimde, yerini ben bile unuttum kim bilir kim nerelerde, durup duran onca defteri. Yiyebilirsiniz. Helâl ü hoÅŸ olsun, hesap soracak deÄŸilim. Hepsini çoktan ateÅŸe attım. Hiçbirinin başına “Yâ Kebikec Ä°hfazu’l Varak” diye yazmadım.
24 Ocak 2010,Pazar
Tags: nazan bekiroğlu yazıları
Son Yorumlar