Fındığına uzak kemençesine yabancı kalsam da, kapım sokağına kapalı, kulaklarım şivesine tıkanmış olsa da. Ben, suyun kıyısında kurulmuş ve nicedir üzerinde bir kadersizliktir dolaşan güzel kentimin bahçeli evlerine ucundan kıyısından yetişebilen son nesildenim. Kötü huylu sözcükleriyle gerçeğine eremesem de ben bu şehrin düşüne yetiştim.
Ben de bir bahçeyi dolduran aÄŸaçların üzerine günlerce yaÄŸan yaÄŸmurları sıcak bir odanın buÄŸulu penceresinden bir çocuk olarak izledim. O eski zaman evlerinin çatılarına karın ağır ağır dökülüşünü seyrettim. Öyle gecelerde masalcı büyük annelerin son örneklerinden birinden “Altın tartmaz” kızın masalını büyülenmiÅŸ gibi dinledim.
Meydandaki Melek sinemasının yıkılmasını, Ayasofya’nın eteklerini dalgaların yaladığını hatırlayamasam da, Sahil Yolu’nun yerinde dalgalar, denizler estiÄŸini hatırlayacak kadar eskiyim. Åžimdi, geliÅŸi-gidiÅŸi bol otoyollara dönüştürülmüş kumsallarda ben de ayaklarımı suya deÄŸdirdim. BaÅŸkaya’dan dalıp Ä°skele’den su yüzüne çıkmadım ama ben de babamın gözleri önünde boÄŸulma tehlikesi atlattım. Ben de takaların gümbürtüsüyle uyudum, martı çığlıklarıyla uyandım.
Anlatmayı sevebileceÄŸim kışlık konakları, yazlık köşkleri vardı Trabzon’un. Bu evlerde yaÅŸamayı bilen oturaklı beyefendileri, kırık bir ÅŸiveyi adamakıllı asilleÅŸtirerek koruyan ağırlıklı hanımefendileri. Polita yolunda sıralanmış yazlıklarda ÅŸehrin “bir demet yasemen” yüzünü seyrettim. Ben de Arnavut taşı döşeli sokakların sonunda küpe çiçeÄŸi, karanfil, hatmi ile burun buruna geldim. Sulanmış taÅŸlıklarda bir yaz ikindisi, sardunya kokusunu içime çektim. Filbahri altında sersemledim. FesleÄŸene eÄŸildim, hanımeliyle halleÅŸtim. Yaprağını incitmeden çiçeÄŸine meylettim. Surların üzerinde büyüyen gölgemle eÄŸlendim. Aniden bastıran kırkikindi yaÄŸmurlarına tebessümümü sindirdim.
Yollarım yaÄŸmuruna açılıp Fırıncı Rüştü’süne kapansa da, bulutuna açılıp köyünde tıkansa da, hatta ihanetse bunun adı, ben bu ÅŸehre suları ve gecesi mavi, minareleri ve gemileri beyaz bambaÅŸka ÅŸehirlerle ihanet etmiÅŸ olsam da. Yine de bu ÅŸehrin her ekim ayını, Uzun Sokak’ın kim bilir hangi köşesine tezgâhını kurmuÅŸ kestaneciyi, bir akÅŸamüzeri ansızın kaldırımlarda ışık topları yapan yaÄŸmurları bekler gibi bekledim.
ÇocukluÄŸum hem benim hem Trabzon’un cennet düşüymüş. Bir cennet elmasında ağırladım bahçeden sürgünlüğün ilk acısını. Konaktan apartmana. Bahçelerden balkona. AÄŸaçlardan saksılara. Güzel kentimin bahçeli evlerinin bir bir yıkılmasını, yerini çarpık bir apartman hesabının almasını sineme çektim. Bir ÅŸey gelmedi ki elimden, bahçesini yitiren kentimin ruhunu ve mazisini de unutmasını sessizce izledim. Kıvamın bozulması, kimyanın deÄŸiÅŸmesi an meselesi. Nasıl olduÄŸunu ben de anlamadım, çok ani oldu ama beline ağır bir balta yiyip de boylu boyunca topraÄŸa kapanan koca çınarın iniltileri arasında oldu bu.
Demem o ki, sarf ettiÄŸim ÅŸunca cümle, ÅŸunca kelam arasında. Bu ÅŸehre eklemlenebilecek, ona borçlu, ondan alacaklı, dört duvar ve bir iç bahçeden baÅŸka bir ÅŸey bulamazken ben, Trabzon manzumesini canlı tutacak ana damarın çoÄŸu kesikti bende. Bir yanım bile deÄŸil, çok yanım ayrıksı, yabancı. Ama deÄŸil mi ki biyografimin vazgeçilmez cümlesiyle, hep bu ÅŸehirliyim. “Bir ÅŸehri sevmenin ÅŸartı ona hizmettir” derdi Orhan Okay hocam. Sevmenin ÅŸartı hizmetse eÄŸer ben, bu ÅŸehre bunca yıl hizmet ettim. Buradayım hâlâ. Hiçbir yere gitmedim. Åžikayet de etmedim, kimselere bir ÅŸey demedim. Söz aramızda kalmasın, gitmeye gücü olup da gitmeyenlere özgü bir duruÅŸla, için için bir taÅŸra kibri bile geliÅŸtirdim.
Kıyısında köşesinde kaldığım, caddelerinden ürkek bir yabancının adımlarıyla geçtiÄŸim doÄŸrudur her hafta sonu. Yine de yaÄŸmurunda kayboldumsa da bu ÅŸehrin, denizinde duruldum, bulutunda bulundum. Bu ÅŸehrin havasını soludum, ekmeÄŸini yedim, suyunu içtim. Åžehirlerin de sakinlerinin üzerinde hakkı var. Åžunun ÅŸurasında ben de bu ÅŸehirliyim. Ben ki, “iyi ki” deÄŸil “keÅŸke”yim hep. Neye tanık olduÄŸumu bilsem, hiç daha fazlasını kayıt düşmez miydim?
Son Yorumlar