Nazan BekiroÄŸlu

MOR MÃœREKKEP VEYA TASAVVUFUN MODERNCESÄ°
Salih Zeki ÅžAHÄ°N

Orhan Veli. Ä°stanbul Ãœniversitesi Türk Dili ve Edebiyatı’nda öğrenimine baÅŸlamış evvela; daha sonra Uygurca, Göktürkçe gibi dersler öğretilmeye baÅŸlanınca canı sıkılmış ve “Ben buraya,Uygurca öğrenmeye gelmedim” diyerek okulu bırakmış.

Orhan Veli sanatçı olmak istiyordu. Böylesini daha uygun görmüştü. Doğrusu hem sanatçı hem de akademisyenlik bir arada yürümüyor herhalde.

Fakat Nazan Bekiroğlu bu müstesna kişiliklerden biri. Yani hem sanatçı hem de akademisyen.

Oysa ben yazmamalıyım, okumalıyım sadece ve anlamalıyım hayatı. Mora alışmalıyım. Fakat bir içgüdü: Mor Mürekkep’i yazmalıyım.

Yazar kalbini ve ruhunu koymuş ortaya. Ben nasıl resmiyete bürülü bir tanımla daha doğrusu tanımsızlıkla çıkarım karşısına.

Nazan Hanım’ı, hemÅŸehrisi ve biraz daha yakından tanıyan biri olarak giriyorum bu nârefza yükün altına.

Odasına girdiğimde şaşakalıyorum ayakta: Her yer kitap. Alınmakla, sayılmakla, okunmakla bitirilemeyecek kadar kitap. Ve Nazan Bekiroğlu mütebessim çehresiyle karşılıyor sizi. Kitaplara motiflik yapan bir de kurutulmuş güller var vazolarda.

Zarif ve narin bir hayat… Arayışların potasında eriyen bir serüven sahibi! Yazılarına, hayatını nakış nakış iÅŸleyen müellif. Åžunu söylemeliyim ki ne hayatı ne de yazıları hiç bir resmiyet kuralına boyun eÄŸmiyor.

Yazılar; Ä°ÅŸte ortada. Hayatı ve sanatı mı? Öğrencilerinden sorduk…

Yazılar; Masallarından sonra zamana meydan okuyan yazılar. Yani Mor Mürekkep. Zaman gazetesindeki Mor Mürekkep köşesinden seçtiği derlediği birbirinden güzel yazılar. Fakat günlük haftalık yazılar asla değil. Dedim ya zamana meydan okuyan yazılar.

Diyebilirim ki bütün yazılarını kesip saklamışımdır. Pazar gününü ve Mor Mürekkep’i daha pazartesiden özlerdim. Åžimdi müstakil bir kitap olarak karşımızda. Ne güzel.

Kitap bir arayışın, bir sorgulayışın, arayanlara bir gösterişin, hayattan hesap soruşun îfadesi.

Kitap; kelimelere, tahta masaya. söze, yaÄŸmura, ölüme, ÅŸaire, PuÅŸkin’e, Ariye, Simurga… Daha nicelerine karşı bir yorumlama savaşı.

Kitap: “Bir gün,bu hayat benim deÄŸil” diye haykıran, baÅŸkaldıran “verin benim hayatımı”diye. Sesi gökkubbede yankılananların serencamı. “Mavi KuÅŸ”u anlatan bir masal velhasıl.

Kitap; Hayat ve Kelimeler, EÅŸik, Yol Arkadaşım, Hüsn-î Tatil ve Senin İçin’den oluÅŸan beÅŸ bölümden müteÅŸekkil.

Mor Mürekkep altmış yedi yazıdan oluşmakta. Gazete yazısı diye geçmeyin, her biri insanı kuşatmakta.

Ä°sterseniz Nun Efendim’i. Bir Sis Yazısını, Siyah Kelebekler’i. Pazarlanan Åžiirim’i bir okuyun. Kanaatiniz çoktan deÄŸiÅŸti deÄŸil mi?

Kendi hediyesi kitabını imzalarken kalem mor mürekkepli idi. “Hocam, kalem de mor. Niçin bu kadar?”dedim. Tebessüm etti. “Kitapta” dedi. “Ä°ki yazı var. mor üzerine”okudum, haklıymış. Anladım ki moru anlatmak bu kadar kolay deÄŸilmiÅŸ. Ki ancak en iyi Nazan Hanım anlatırmış.

Mor Mürekkep, içe bakışla karşımızda içimize baktığımızda görebileceÄŸimiz ÅŸeyleri koyuyor önümüze kitap. Bunu Nazan Hanım’ın hikayemsi kurguları da eklenince, doyumsuz güzellikte okunası yazılar çıkıyor karşımıza. Hem deneme hem de hikaye tadı bulunan yazılar göz ucunuzda akıp giderken aynı zamanda insanın içinde mekan ve boyut anlamında izler bırakabiliyorsa bunu kurgusundaki hikaye tadına borçlu.

Ve bütün bunların ötesinde bir yolu takip ediyor yazılar; Sufilik yolu. Belki de kitap tasavvufun modern bir izdüşümünü yaşatıyor, temsil ediyor günümüzde. Varoluşu, her şeyden öte insan oluşu sorgulayışı da harikulade.

En iyi anlama her halde okuma iledir. Bunca güzellikleri barındıran kitap elbette okunmayı hakediyor. Sanıyorum siz de okuduğunuzda bana hak vereceksiniz